Voltz
Sus libros

¿Todavía nada?
En la vida hay que tener mucha paciencia para todo. Y eso nos muestra Don Luis todos los días, mientras riega su semilla y espera que germine. Pero en la vida también hay que saber ser oportunos.

¡Yo no he sido!
Ni vaca ni burro, ni pollito ni mosquito... Entonces, ¿de quién era la culpa?

Un rico pastel
"¡Oh! ¡Qué desastre! He invitado a la señorita Blanca a merendar y… Desde hace una hora, estoy intentando hacer un pastel… Pero no hay forma… ¡Me está quedando como un puré! Y eso que he seguido la receta paso a paso." Hacer «Un rico pastel» no es tan fácil como parece, ni como explican los recetarios tradicionales, ni los dispositivos móviles actuales. Y si no, que se lo digan al pobre Don Antonio, desesperado ante la llegada inminente de su invitada. El dulce que está preparando tiene muy mala pinta, pero menos mal que unos simpáticos amigos van en su ayuda. ¡O no!

No és culpa meva!
…I de sobte, patapam! La grangera pateix un contratemps, però... ni la vaca, ni lase, ni el porc, ni el gos, ni el gat, ni el pollet, ni tan sols el mosquit assumeixen la culpa del que ha passat. Llavors, la responsabilitat del desastre… De qui serà? Aquesta divertida i esbojarrada història, destructura encadenada i circular, i amb grans dosis dhumor, és una reflexió irònica sobre la culpa… Amb un ventall de personatges delirants, Christian Voltz ens fica en el seu imaginari particular, construït amb collage de fibres tèxtils, filferros, xapes, fustes i altres materials reciclats.

Encara no?
"Avui, de bon matí, el senyor Magí ha fet un clot enorme a terra. En aquest clot enorme el senyor Magí hi ha deixat caure una petita llavor plena de promeses…" El protagonista daquest relat cava un clot a la terra, hi deixa caure una llavor i espera dia rere dia –sota lexpectant mirada dun ocell- amb el desig de veure créixer una flor. Encara no?, es preguntava cada matí, en veure que la llavor no havia brotat, fins que un bon dia…

Un pastís per berenar
"És un desastre! He convidat la senyoreta Blanca a berenar… Fa més duna hora que intento preparar-li un bon pastís… Però no rutlla de cap manera! Ostres! Aquesta recepta és una pífia!" Fer «Un pastís per berenar» no és tan fàcil com sembla, ni quan ho expliquen els receptaris tradicionals, ni els dispositius mòbils actuals. I si no, que li diguin al pobre senyor Amadeu, desesperat davant la imminent arribada de la seva convidada. El dolç que està preparant no té gaire bona pinta, però sort duns amics simpàtics que lajudaran. O no!

Aínda nada?
De mañá, ben cedo, o señor Luís cavou un burato enorme na terra. Neste burato enorme o señor Luís deixou caer un granciño cheo de promesas. Despois, o señor Luís volveu tapar o enorme burato e saltou enriba del con todas as súas forzas para pisar a terra. Despois, o señor Luís regou ben a terra coa súa regadeira. O protagonista deste relato sementa algo na terra. Agarda un día tras outro, baixo a expectante mirada dun paxaro, co desexo de ver crecer a flor que nacería dun granciño. Aínda nada?, preguntábase cada mañá, ao ver que da semente non daba agromado ningunha pranta, ata que un bo día...
