Anxo Boán Rodríguez
Anxo Boán Rodríguez, fillo de labregos, naceu en abril do ano 1961 no lugar de Sandiás de
Vilaúxe (Chantada). Na actualidade exerce a avogacía na vila de Chantada onde se quedou a vivir.
Na súa xuventude foi varias veces premiado entre outros pola A.C. lumieira por a obra de
teatro titulada “Traxicomedia de Luis e Margarita” (1976) e polo Circulo Recrativo e Cultural de
Chantada por “Nadal Tráxico”, (1976).
Tras moitos anos lonxe dos círculos literarios, gana no ano 2001 o V certame de poesía “Xohán de Requeixo” e no ano 2011 o IX premio
de xornalismo “Moncho do Pio” por un artigo sobre a muller traballadora da Ribeira Sacra.
Na actualidade colabora en actos poéticos, libros e revistas colectivas, principalmente no eido
da poesia.
Outras obras do autor: TEATRO: “Traxicomedia de Luis e Margarida” (1976), “Nadal Tráxico” (1976), “O tio Pepe da Veiga” (1979), “O Can que fala (2018); POESÍA: “As árbores das idades” (2004), “Poemas para unha alma ferida” (2016) “Corenta sonetos de amor e conforto” (2017); NARRATIVA: “As Cousas do Fuco” (2016).
Sus libros
Déixame a lúa acesa
DÉIXAME A LÚA ACESA O lector de “Déixame a lúa acesa” axiña identificará a musa do poeta coa súa propia namorada ou namorado, pretendida ou pretendido. Unhos versos de dozura e agarimo que deleitarán ao lector. Son versos para namorar. “Déixoche baixo da túa amofada, xunto co meu bico de boas noites unha poesía para que escoites a voz da nosa fantasía soñada, Quero sentir xa a túa aperta, tenra, sinxela e descarnada, e darche o bico que me oferta a túa boquiña enfeitizada”
Poetas do reencontro
“POETAS DO REENCONTRO é unha irmandade de versos, en linguas galega e portuguesa, na que 75 poetas do panorama actual de ambos países, cada quen fiel ao seu estilo, tratan de amosar ao mundo as súas inquedanzas e sentimentos, un libro único, no que nun abrazo poético, xungue dúas patrias nunha soa matria” (José Carlos Ulloa García); “POETAS DO REENCONTRO” é unha colleita de poesía actual galaico-lusa que recolle as tendencias, tanto do norte como do sur do Miño, entre dúas culturas xemelgas que perduran a través dos séculos e que son como dúas pólas ou ramas da mesma árbore xunguidas por un talo e raices comúns, onde, ademais do reencontro dos poetas e poesía galaico-lusas, o lector destes versos, de temática tan variada, atopará neles, á súa vez, un verdadeiro encontro consigo mesmo” (Anxo Boán Rodríguez)